1st Day ในต่างแดน — ออสเตรเลีย
วันแรกของการไปเหยียบแผ่นดินต่างประเทศเป็นอะไรที่มีทั้งความตื่นเต้นและความตื่นตาตื่นใจ วันอื่นๆอาจจะจำไม่ได้แต่วันแรกของแต่ละประเทศนั้นเรายังจำได้แม่น
ประเทศแรก ออสเตรเลีย เป็นครั้งแรกที่ได้ออกจากทวีปเอเชีย ตอนนั้นได้ทุนของโรงเรียน 50% ของค่าใช้จ่ายไปเรียนซัมเมอร์ที่ Melbourne เดือนนึง โคตรดีใจ ตื่นเต้นมาก อยากโกอินเตอร์มานานแล้ว เตรียมแพคกระเป๋าล่วงหน้า 2 สัปดาห์ 5555
พอถึงเมลเบรินก็มีคุณแอนด๋อยมารับ (จริงๆไม่ได้ชื่อแอนด๋อยหรอก เราเป็นคนจำชื่อนามสกุลคนแม่นมากทุกคนรู้ แต่เทคนิคการจำของเราคือจะต้องดัดแปลงชื่อเพื่อให้จำได้นาน เช่น วลาดิเมีย หมูปิ้ง/ นโปเลียน ชอบเคี้ยวโปเต้/ อเล็กซานเดอร์ จิงเกอเบล/ โมซาส ชาวแก๊ง ครูสอนประวัติศาสตร์ร้องไห้แล้วตอนนี้ 5555)
เดินออกมาจากอาคารผู้โดยสาร จำได้เลยว่า อากาศเย็นมาก ชอบๆ คิดตลกๆว่ารัฐบาลประเทศนี้ใจดีว่ะ เปิดแอร์ให้ทั้งประเทศเลย เย็นสบ้ายยย ตอนจะเดินข้ามถนนเท่านั้นแหละ อีนี่ทะเล่อทะล่า ข้ามเลย คุณแอนด๋อยตะโกนบอกหยุดดดด นี่มันไม่ใช่ทางม้าลาย ยูข้ามตรงนี้ไม่ได้ 5555 คนที่นี่ข้ามทางม้าลายกันจริงๆ ยืนตรงทางม้าลายปุ๊บ รถหยุดให้ปั๊บ ไม่ข้ามซี้ซั้วตามใจฉัน โอเครับทราบ duly noted
พอเดินทางมาถึงโรงเรียน ปฐมนิเทศไรเสร็จ ก็จะมีโฮสซิสเตอร์มาต่อแถว แจ้งชื่อกับคุณชีล่า เจ้าหน้าที่อีกคนแล้วคุณชีล่าจะเรียกชื่อนักเรียนไทยที่มาด้วยกัน เพื่อเป็นการบอกว่าคนนั้นเป็นโฮสคนนี้ ตอนนั้นเป็นอะไรที่ลุ้นมากว่าโฮสตรูจะเป็นใครว้าาา สุดท้ายก็ได้พบโฮสซิส อายุไล่เลี่ยกันแต่เค้าตัวสูงกว่ามาก เราก็เฮลโล่ไปแบบเขินๆ นางก็ตอบกลับมา ชวนคุยนู่นนี่ ในใจเราคิด พูดเร็วชิบหายเลย มุแง้ 5555 ฟังรู้เรื่องอยู่ ตอนนั้นเซียนอิ้งแล้ว แต่ไม่คุ้นสำเนียงคนที่นี่
โฮสซิสเราชื่อ แคธ แบบแค๊ดคนไทยไม่ได้นะนางไม่หัน ต้องแคธแล้วเอาลิ้นแตะปลายฟันบน 5555 แคธก็พาเราเดินไปเจอโฮสมัม ชื่อแครอล (เฮอเบิลเอสเซนต์ นี่ก็ยังเล่นไม่เลิก 5555) พอมาถึงบ้าน ก็มาเจอโฮสแดด ชื่อพีถ่ะ (ชื่อปีเตอร์ แต่เรียกพีถ่ะตามสำเนียงออสซี่ 5555) แล้วก็โฮสซิสอีกสองคน เป็นเด็ก 4ขวบ ชื่อ ลอร่ะ (ผู้ชอบดู laura the explorer มากกกกก) กับ 2ขวบ ชื่อ เอหมี
แคธก็พาเราไปดูห้องนอนของเรา เป็นห้องไม่ใหญ่มาก แต่แบบมีความโคซี่ ผ้าห่มนี่แบบหนามาก4–5ชั้น เพราะอากาศมันหนาว แล้วก็พาทัวร์บ้าน บ้านเป็นบ้านชั้นเดียว สนามหลังบ้านนี่ใหญ่กว่าบ้านอีกมั้ง 555 แล้วเค้าก็ถามเราใหญ่เลย กินอะไร ไม่กินอะไร อยู่ไทยกินอะไรเป็นข้าวเช้า เราบอก porridge จริงๆมันแปลว่าโจ๊ก แต่สำหรับเค้ามันคือข้าวโอ๊ตต้มกับนมเละๆอ่ะ 5555 ตอนแรกเค้าทำแบบข้าวโอ๊ตมาให้กิน เราไม่กิน คือที่นั่นกินไม่กิน ชอบไม่ชอบ พูดตรงๆได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ จนโฮสเค้าไปหาดูว่า porridge แบบไทยเป็นแบบไหน ตอนหลังเลยได้กินโจ๊กไก่เกือบทุกเช้า เค้าใส่ใจเรามาก
จากนั้นพีถ่ะก็โชว์ครัว บอกว่าไปโรงเรียนให้เตรียม lunch ไปนะ หยิบอะไรตรงไหนบ้าง แล้วสิ่งที่ทำให้เราผงะไปนิดนึงคือ เค้าใช้ตีนชี้ของที่มันอยู่ต่ำๆอ่ะ แบบ this is นี่ this is นั่น เอาตีนชี้ๆ 5555 คือสำหรับเค้าเท้าไม่ได้หมายความว่าไม่สุภาพ เราไปตัดสินเค้าไม่ได้
ตอนอาหารเย็น เราเริ่มเหนื่อยๆเครื่องแฮงค์และ แต่บ้านนี้ทำอาหารอร่อยอยู่ เป็นปลาแซลมอน บะหมี่ลวก สลัด ใครจะกินไรก็ตักเอา ของใครของมัน ตอนนั้นแบบหูได้ยินแต่ภาษาอังกฤษ เหมือนหัวเราจูนไม่ทันอ่ะ แล้วมีแอบหูแว่วได้ยินภาษาไทยอีก 5555 คงเหนื่อยจากการเดินทางแหละ
คืนนั้นก่อนนอน รู้สึกตื่นเต้นมากว่าพรุ่งนี้ไปเรียนจะเจออะไรบ้าง เราจะได้อยู่ที่นี่1เดือน มันจะเป็นยังไงต่อไป จบไปแล้วสำหรับวันแรกที่มาเหยียบ Melbourne เดี๋ยวตอนหน้าจะมาพูดถึงประเทศอื่นบ้างจ้า
*เพิ่มเติม ประเทศนี้เป็นประเทศแรกที่ทำให้เรารู้ว่า น่ำดื่มคุณภาพ น้ำดื่มจากก๊อก ขอบคุณค่ะ